"Vigo, centro cultural e económico de Turonio". Por X.L. Méndez Ferrín

   Se copia a continuación un artículo de X.L Méndez Ferrín publicado el 21 de septiembre de 2009 titulado "Turonio en prensa" (Enlace al original en Faro de Vigo.es).

   Al final de su artículo, el expresidente de la Real Academia da Lingua Galega, al que hay que reconocer y agradecer ser defensor y divulgador de la singularidad de Turonio, arrima el ascua a su sardiña y dice que a lingua propia de Turonio é a lingua propia de Galicia.
   En este blog se considera que cada turoniense y cada vigués tiene su propia lengua propia, faltaría más. Vigo es ciudad abierta y cosmopolita donde nadie debe imponer un pensamiento o una lengua única.



Mapa de la provincia de Pontevedra.
Turonio en verde.



Turonio en prensa.
(Texto de Xosé Luís Méndez Ferrín)
   Recoñecemos co nome de Turonio o país ou terra que, no sul de Galicia, se extende entre o río Miño e a Ría de Vigo. Polo Oeste extrema co mar océano, que o separa de Nova Inglaterra. E ao Leste, imprecisamente, os marcos van polos montes da Fontefría e do Suído. Vigo constitúe o centro cultural e económico de Turonio, que é espazo marítimo, pesqueiro, agrario (especialmente hortícola e vitivinícola) e industrial. Diríamos que Turonio é unha maqueta de Galicia na que se poden estudar todas as súas características e propiedades.
   Turonio, con Vigo, forma a máis importante bisbarra de Galicia, desde todos os puntos de vista. Non podemos esquencer que Turonio é Terra que fai fronteira con Portugal. A Terra de Turonio é a única área industrializada que existe na Península Ibérica na fronteira Portugal/España. Unicamente en Vila Nova de Cerveira miran isto con claridade; claridade que se apreza no nome con que aqueles portugueses amigos designan o espazo histórico no que viven e negocian: Gallaecia.
   É cousa sabida que en Vigo, capital de Turonio, se encontra o principal centro da edición de libros de Galicia. Tamén no universo da comunicación en Vigo, e en Turonio, contamos cun grande diario que camiña orgullosa e seguramente cara o seu segundo centenario: FARO DE VIGO. En Vigo (Compañel, Alexandre Chao, Murguía) fora fundado o primeiro e máis importante periódico do Rexurdimento: La Oliva. E en Turonio, rúa Real de Vigo, editouse o 17 de maio de 1863 o libro inaugural de Rosalía de Castro.
   Decatámonos que nos nosos días existe un renacemento dos estudos locais e da prensa comarcal. O Instituto de Estudos Vigueses e o de Estudos Tudenses, entre outros, constitúen importantes factorías de investigación referidas á Terra de Turonio. Especial vigor e intelixente actividade multidisciplinar vén amosando nos últimos tempos o Instituto de Estudos Miñoranos. Quere isto decer que as ciencias do home volven os ollos sobre a realidade contemporánea e histórica na Terra de Turonio. O mesmo acontece (fenómeno paralelo) no que se refere á prensa local.
   Botámoslle unha ollada a A Peneira, quincenal fundado e dirixido en Ponteareas por Guillermo Rodríguez Fernández. O periódico sobre territorios históricos de Turonio, como son O Condado, o Val do Louro ou Louriña, o Val Miñor, o Baixo Miño, e extende o tentáculo dunhas páxinas en portugués á rexión minhota. Desde o punto de vista visual, A Peneira resulta de agradábel lectura debido a que os seus deseñadores conseguiron un xornal claro e discreto. Os contidos informativos locais teñen a propiedade de estaren sacados da proximidade e destinados tamén ao lector inmediato, o que os converte en altamente fiabeis. A opinión non se centra só nas localidades, senón que atinxe a toda a globalidade contemporánea e amplíase á cultura galega e internacional. Ben escrita, ben debuxada, dotada de fotos condignas e con deseño gráfico moi persoal, digamos finalmente que A Peneira utiliza nas súas páxinas a lingua propia de Turonio que é, obviamen te, a lingua propia de Galicia.